vrijdag 28 februari 2014

'Je ogen vertellen zoveel meer '









Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
verborgen pijn
of stil verdriet

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
pure wanhoop
soms grote eenzaamheid

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
vol vuur
van ingehouden woede

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
maar ook zo stralend
en zo vol met liefde

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer dan dat een ander werkelijk ziet






liefs Frederique








donderdag 20 februari 2014

Rolstoel survivaltocht!!!!

Dacht je vroeger (toen ze nog klein waren) als je een dagje op stap ging, wat zal ik blij zijn als de kinderen groter zijn.
Dan hoef ik al die extra spullen niet meer mee te slepen.
Dan gaat alles veel gemakkelijker.

Helaas, mis gedacht!!!!

Moet je nu eens zien als ik wegga.
Het begint al met korset en steunhandschoentjes aandoen.
Dan moeten nog mee : extra dik / zacht zitkussen, rolstoel en loopkruk.
Niet vergeten om medicijnen en water mee te nemen en een rugtas voor achter aan mijn rolstoel te hangen.
Als alles in de auto geladen is, zijn we eindelijk klaar voor vertrek.
Op de plaats van bestemming volgt het ritueel van uitladen en installeren.
Hèhè, dan kunnen we eindelijk op pad.







Zit je in een rolstoel, dan ga je alles ineens letterlijk en figuurlijk anders zien.
Je kijkt overal tegen de onderkant of je ziet niks omdat het boven je ooghoogte staat.
En wat denk je van alle obstakels die je tegenkomt???
Stoepranden, rekken, oneffen pad, roosters of kinderkopjes in de straat, drempels, trapjes, te smalle ingangen of gangpaden.
Je staat er versteld van hoeveel plaatsen, winkels en eet / drinkgelegenheden slecht of soms helemaal niet toegankelijk zijn voor rolstoelen.
Wat denk je van al die fietsen die overal het voetpad blokkeren of paaltjes midden op het pad, zodat je bijna met 1 wiel van de stoep af raakt om er langs te kunnen komen.

Wat wel lollig is (eigenlijk niet, maar zo zie ik het wel), bij één winkel gaat het alarm altijd af als ik door de poortjes binnenkom.
Je ziet dan iedereen omkijken en je voelt je net een crimineel, maar het personeel kijk soms niet eens meer. Het zal wel vaker voorkomen denk ik.
Toch wel raar dat ze daar nooit wat aan doen.

Nu heb ik nog het geluk dat ik nog op kan staan uit mijn rolstoel, maar hoe moet dat met al die mensen die dat niet kunnen???
Zomaar ergens iets gaan drinken, eten of een winkel in gaan wordt voor mensen in een rolstoel niet echt makkelijk gemaakt.
eigenaren / personeel van winkels / eetgelegenheden, gemeenteambtenaren enz.. zouden voor de lol zomaar eens een dag in een rolstoel moeten gaan zitten en alles uitproberen.
Misschien dat er dan eens beter nagedacht wordt over hoe ze het kunnen verbeteren of veranderen.


In een rolstoel zitten.......... Gemakkelijk...........?
Het lijkt wel een survivaltocht!!!!!!!!!!!!






liefs Frederique








donderdag 13 februari 2014

Wie wil mij helpen?

Wie wil mij helpen?

Ik ga een nieuwe uitdaging aan, ik wil een boek / roman gaan schrijven over vriendschap / echte vriendinnen.
Dit is voor mij een echt grote uitdaging, want ik heb nog nooit lange verhalen geschreven en ik heb geen echte / beste vriendin(nen) (meer).




Ik ben daarom eerst maar eens een onderzoekje gestart en wil ik graag eerst reacties / verhalen van andere vrouwen lezen.
Er wordt niks persoonlijks gebruikt, het gaat mij alleen om de ervaring, het gevoel van het hebben van een echte / beste vriendin of het gemis daarvan.

  • Heb jij een echte / beste vriendin of zelfs meerdere?
  • Hoelang bestaat jullie vriendschap al?
  • Bespreken jullie alles?
  • Hoe onderhouden jullie je vriendschap?
  • Moet je haar delen met anderen? Vindt je dat vervelend?
  • Is een echte vriendschap weleens kapot of voorbij gegaan?
  • Hebben jullie weleens ruzie of woorden?
  • Heeft ze je vertrouwen wel eens beschaamd en kwam het daarna toch weer goed?
  • Heeft ziekte / scheiding ook invloed gehad op jullie vriendschap?
Maar ook :

  • Waarom is het moeilijk om op latere leeftijd nog een echte / beste vriendin te vinden?
  • Heb je moeite met het vinden van een echte vriendin?
  • Vindt je het een gemis?
  • Heb je geen behoefte aan een echte / beste vriendin?


Als jullie mij willen helpen dan zou ik dat heel fijn vinden en wie weet krijg ik het echt voor elkaar om deze uitdaging tot een mooi einde te volbrengen : een zelfgeschreven en gepubliceerde roman.


Je mag je reactie / verhaal mailen naar frederique.m.bakker@gmail.com
Het mag ook anoniem.


Alvast super bedankt voor jullie hulp!!!!!!!!




liefs Frederique





vrijdag 7 februari 2014

Waar ben ik eigenlijk aan begonnen????

Soms denk ik wel eens, waar ben ik aan begonnen??
Denk ik nu werkelijk dat ik kan schrijven?
Dat ik op deze manier iets te vertellen heb wat anderen leuk / mooi / interessant vinden?

Ik ben geen grote prater, eerder een rustige toehoorder, observeerder.
Heb wel altijd snel een duidelijk inzicht in / over bepaalde situaties en mensen, maar houd het meestal wijselijk voor me, want voor je het weet krijg je van alles over je heen of wordt je gezien als betweter.

Doordat ik veel alleen thuis ben, maak ik ook niet zoveel mee waar ik evt. over kan schrijven.
En een verhaal of roman schrijven........... tsja..... ik krijg het niet voor elkaar helaas.........
Waarschijnlijk niet genoeg fantasie....
Jammer genoeg, want het lijkt me geweldig om op die manier een boek te schrijven.

Maar ja, je kan nu eenmaal niet alles hè...






Ook als kind heb ik nooit geschreven, ben wel eens aan een dagboek begonnen, maar ondanks dat mijn hoofd altijd overuren maakte (en nog steeds wel eens maakt  ;-D  ), kreeg ik het nooit goed verwoord op papier.

Nu ik veel activiteiten en hobby's op heb moeten geven, vanwege mijn ziekte, heb ik mijzelf eindelijk toch op deze uitdaging gezet.
Maar gemakkelijk is het echt niet altijd.
Als je chronisch ziek thuis zit, ben je meer op jezelf aangewezen en ga je vanzelf over van alles (nog) meer nadenken.
Je schiet van blij / positief soms ineens via iets (dat kan van alles zijn) door naar down / depri.
Schrijven is dan ook een mooie manier om je hoofd leeg te maken.
Je krijgt te maken met allerlei emoties en op deze manier kan je het leren loslaten en in perspectief brengen.

Gaandeweg gaat het steeds beter.
Ok, het zullen geen bestsellers worden, maar dat hoeft ook niet.
Het gevoel dat ik mijn gedachten op papier kan zetten, ze op deze manier kan verwoorden, is voor mij goed genoeg.

Mijn allereerste boekje 'Ik worstel en kom boven' is gepubliceerd en bijna zichtbaar in de verkoop (waarschijnlijk volgende week).
Binnenkort bericht ik daar meer over.





liefs Frederique




dinsdag 4 februari 2014

'Ik ben.......'






'Ik ben......'

Ik ben wie ik ben
Ik mag zijn wie ik ben
Heb je daar problemen mee
Dan heb jij een probleem






liefs Frederique