vrijdag 17 januari 2014

Scootmobiel

Zomer 2011 - Daar zit je dan!!!
Wat onwennig en ongemakkelijk.
Moet ik met dat ding over straat????  Waar iedereen mij kan zien.............
Hier in de buurt zijn de mensen die in zo'n ding zitten minstens boven de 70/80 jaar en daar kom ik dan met mijn 48 jaar.



Ik was toch vroeger altijd die sportieve vrouw (ik werkte, reed paard, mountainebike en wandelde veel), nu voel ik mij net een luie suffe muts die zich aanstelt.........
Maar mijn lichaam geeft steeds meer aan dat het niet meer gaat.
Al jaren heb ik steeds iets los moeten laten, omdat het niet meer ging.

Voor de buitenwereld was het lang niet zichtbaar en ik ben geen klager, houd het liever voor mijzelf en thuis mochten ze er ook niet onder lijden vond ik.
Maar dat is misschien ook mijn valkuil, want je confronteert je omgeving ineens met je achteruitgang en daar zijn ze niet op voorbereid, terwijl je zelf dan al een paar stappen verder bent.
Je krijgt te maken met pijnlijke momenten, verwarring, ongeloof en soms onbegrip.

Maar waar ligt de grens om het aan anderen duidelijk te maken dat je echt iets mankeert?
Als je alles altijd vertelt dan wordt je al snel gezien als een klager of zeur en gaan ze je vermijden.
Laat je nooit iets merken tot het niet anders meer kan dan krijg je ongeloof en onbegrip, zeker als je dan met heel veel problemen en een onbekende aandoening naar buiten komt.

Dat is een moeilijke weg, want dan heb je naast je eigen verwerkingsproces ook ineens met reacties/oordelen van anderen te maken.
Maar goed, aldoende leert men........
Denk je............
Je probeert vanaf dat moment opener te zijn en te vertellen wat je nog meer overkomt.....
Is het weer niet goed!!!!!
Krijgen ze zoveel informatie over zich heen, dat ze het bijna niet meer geloven en kom je toch op het punt dat je het gevoel krijgt dat ze vinden (ook al zeggen ze van niet) dat je nu toch die zeur/klager bent geworden.

Dat was het punt dat ik dacht :
"Nu is het genoeg!!  Ze nemen me maar zoals ik ben en anders maar niet, ik ga mij niet meer verdedigen."

Ja, en dan zit je daar weer in je scootmobiel  :-D   (inmiddels 2 jaar verder)
Maar nu wil ik niet meer stiekem oefenen op een stil stukje of in het donker.
Ik ga nu overdag op pad en ook alleen.
Ok, het is soms nog wel even wennen als je bekenden tegenkomt, die niks weten of je nog nooit in je scoot hebben gezien, want ook voor hen is het confronterend en ongemakkelijk.
Maar als je er heel gewoon over doet is dat moment zo voorbij.

Ik houd mijzelf steeds voor dat er zoveel mensen zijn die het slechter hebben en ik ben blij dat mijn wereldje op deze manier toch weer iets ruimer, makkelijker, minder belastend en mooier is geworden.
Je krijgt voor jezelf weer meer vrijheid!!!





liefs Frederique




10 opmerkingen:

  1. Halo Frederique, goed van jou dat je deze moedige beslissing hebt genomen.
    Het was lang geleden dat ik op je blog was geweest. Foei voor mijzelf. Je gedichten hebben me weer echt getroffen en ik weet weer waarom ik je volger geworden ben. Mijn beste vriendin is ook ziek en gaat zoals jij een onzekere toekomst tegemoet. Ik herken veel van haar in je teksten en gedichten. Als het kan zou ik graag meedoen voor je gedichtenbundel en dan zou ik hem zeker aan haar schenken. Ik wens je nog veel positieve energie en kracht toe en kom zeker wat vlugger kijken naar je blog om vitamientjes op te doen door middel van je prachtige gedichten. Vriendelijke groeten, Frieda

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat ontzettend herkenbaar wat je schrijft. Hoever ga je met het vertellen wat je klachten zijn? Zeg je niks, dan weet men ook niets, maar probeer je het wel uit te leggen loop je de kans dat ze je een zeur vinden. Hopelijk heb je veel plezier van je scootmobiel, fijn weekend.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Leuk Frederique dat je m'n 60e volger bent geworden. Ik dacht al een tijdje "wanneer komt die 60e nu eens?" en daar was jij met je mooie blog.
    Nu ben ik ook volger bij jou geworden. Ik vind het een beetje moeilijk de juiste woorden te vinden, maar ik elk geval begrijp ik zo goed dat je deze blog bent begonnen. Daarbij schrijf je ook nog prachtige gedichten. Je weet inmiddels dat mijn blog gaat over ons verblijf in Zweden, die ik ooit begon voor familie en vrienden, maar die me in de loop der tijd ook veel vriendschappen heeft gebracht. Ik heb er echter ook een keer iets op geschreven wat jij heel goed zult kunnen begrijpen, het is al even geleden en als je wilt kun je het hier lezen...
    http://lappland-aventyret.blogspot.se/search?q=anders+dan+anders
    Doordat ik dat heb meegemaakt spreekt jouw tekst op je header ook zo aan, het is een waarheid als een koe!
    Heel goed dat je op de scootmobiel bent gegaan, je hebt daardoor toch veel meer bewegingsvrijheid! Ik blijf heel graag bij je lezen!
    En wie weet heb ik een gelukje met jouw gedichtenbundel, ik doe dus graag mee.
    Hartelijke groeten,
    Gonny

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat is dat toch die onzekerheid als je lichamelijke klachten krijg en het gewoon niet kan laten zien of vertellen?
    De enige rede die ik kan bedenke is dat ik echte klagers ken en dat al bij het minste geringste pijntjes dat het op den duur gewoon echt irritant wordt. Niet dat die mensen over hun pijntjes mogen praten maar die kunnen zo door gaan in de eeuwigheid.

    Ook ik was vroeger een sportieve vrouw, dansen, lange afstanden lopen, fietsen als ik zin had (niet iets wat ik graag doe), werken vaak banen meer dan 40 uur of ploegendienst en ga zo maar door. Maar goed om een verhaal korter te maken ik herken wat jij geschreven hebt.

    Super knap dat je gewoon zo iets hebt ik ben er klaar mee en wil vrijheid hebben. Waarschijnlijk zou ook ik er moeite mee hebben, had ik al gewoon in de rolstoel dat jaartje.

    Liefs Debby

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Dear Frederique!
    Thanks for visiting me so I had the chance go find you ...
    Your blog is very beautiful but I don' t know EDS but I will read about it to understand better your problems.
    I wish you a happy evening and we will see us again!
    With love,
    Geli

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik kom zomaar op je blog en ik zie dat je -net als ik- hms/eds hebt. En herkenbaar. Men ziet niet zoveel aan je, je wilt niet klagen/zeuren maar ondertussen ga je achteruit.
    Veel plezier met je verworven vrijheid. Geniet!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat heb je een mooi vervoer middeltje, ik wou dat ik die hier kon gebruiken, dan kocht ik er meteen een, weet het is niet leuk om er een te moeten hebben, maar wat heerlijk dat je toch overal weer heen kan........
    Geniet er van en niemand kijkt naar je geloof me maar, en jij weet waarvoor je hem hebt! laat mensen maar denken , en je hoeft niet altijd alles te vertellen , want wat je ook tegen de mensen zegt, je ziet er altijd TE goed uit!
    Dikke knuffel Fijn weekeinden groetjes Joke en de moed niet opgeven hoor........................

    BeantwoordenVerwijderen
  8. heerlijk blogje. Want het eindigt zo positief en opbeurend. En herkenbaar.. Ik heb ook EDS! Ik gebruik een rolstoel. En een helpend handje van mijn hulphond: www.hulphondsnow.blogspot.nl

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Hoi,
    het is heerlijk om met de scootmobiel op straat te kunnen.
    Ik heb nu zelf geen angst meer dat ik op straat moet lopen.
    Heerlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Een scootmobiel hebben is echt super handig je blijft mobiel en kunt er overal mee terechtkomen!

    BeantwoordenVerwijderen

Leuk dat je mijn blog leest.
Dankjewel voor het plaatsen van je berichtje.
Fijne dag!!!
liefs Frederique