vrijdag 31 januari 2014

Als een vlinder.......


Als een vlinder dwarrel je van bloem naar bloem.
Steeds weer zoekend naar meer........
Er zit een onrust in je binnenste, op zoek naar een vaste basis, maar zodra die basis zich aandient vlieg je snel weer door.
Je weet niet hoe je daar mee om moet gaan, dus vlucht je naar het volgende wat je aantrekt.
Je hebt nooit geleerd wat een echte / vaste basis / liefde / vriendschap is.
Dus fladder je van bezigheid naar nieuwe 'spannendere' bezigheid, van vriendschap naar volgende vriendschap.
Je stort je daar weer volledig op tot je ontdekt dat je ook daar niet vindt waar je naar op zoek bent.
Zonder dat je weet wat je eigenlijk zoekt........








Dan komt de onrust weer opzetten.
Je bent bang voor de confrontatie met jezelf en je verleden, als je de tijd neemt voor jezelf.
Maar zolang je daar niet bij stil durft te staan, blijft je levensweg een constante vlucht vol met onrust,
en zal je ook steeds weer vriendschappen verliezen en blijven zoeken naar..............?



Tot dan ben ik alleen als een bloem waar je af en toe wat rust, steun en voeding zoekt
en houd ik mijzelf (ook uit zelfbehoud) op de achtergrond.
Als vaste basis tot je dat zelf ook inziet.





liefs Frederique





vrijdag 24 januari 2014

Cadeautje voor de gelukkige vind(st)er

Donderdag 23/01/2014

Dit is de 1e keer dat ik mijn boekje als cadeautje ergens heb neergelegd voor een gelukkige vind(st)er.
Zo spannend!!!!!!!!!!




Ik zag het idee bij  www.claudiactenhoeve.nl
Zij legt zelfgemaakte hartenschilderijtjes op allerlei plaatsen in het land.
Dat vond ik zo'n leuk idee, dat ik besloten heb om mijn boekje af en toe ook ergens als cadeautje neer te leggen.
Gewoon om iemand blij te maken.
Ik probeer ook ongezien van iedere plaats een foto te maken.

Ben reuze benieuwd of er ook reactie op komt.





liefs Frederique




vrijdag 17 januari 2014

Scootmobiel

Zomer 2011 - Daar zit je dan!!!
Wat onwennig en ongemakkelijk.
Moet ik met dat ding over straat????  Waar iedereen mij kan zien.............
Hier in de buurt zijn de mensen die in zo'n ding zitten minstens boven de 70/80 jaar en daar kom ik dan met mijn 48 jaar.



Ik was toch vroeger altijd die sportieve vrouw (ik werkte, reed paard, mountainebike en wandelde veel), nu voel ik mij net een luie suffe muts die zich aanstelt.........
Maar mijn lichaam geeft steeds meer aan dat het niet meer gaat.
Al jaren heb ik steeds iets los moeten laten, omdat het niet meer ging.

Voor de buitenwereld was het lang niet zichtbaar en ik ben geen klager, houd het liever voor mijzelf en thuis mochten ze er ook niet onder lijden vond ik.
Maar dat is misschien ook mijn valkuil, want je confronteert je omgeving ineens met je achteruitgang en daar zijn ze niet op voorbereid, terwijl je zelf dan al een paar stappen verder bent.
Je krijgt te maken met pijnlijke momenten, verwarring, ongeloof en soms onbegrip.

Maar waar ligt de grens om het aan anderen duidelijk te maken dat je echt iets mankeert?
Als je alles altijd vertelt dan wordt je al snel gezien als een klager of zeur en gaan ze je vermijden.
Laat je nooit iets merken tot het niet anders meer kan dan krijg je ongeloof en onbegrip, zeker als je dan met heel veel problemen en een onbekende aandoening naar buiten komt.

Dat is een moeilijke weg, want dan heb je naast je eigen verwerkingsproces ook ineens met reacties/oordelen van anderen te maken.
Maar goed, aldoende leert men........
Denk je............
Je probeert vanaf dat moment opener te zijn en te vertellen wat je nog meer overkomt.....
Is het weer niet goed!!!!!
Krijgen ze zoveel informatie over zich heen, dat ze het bijna niet meer geloven en kom je toch op het punt dat je het gevoel krijgt dat ze vinden (ook al zeggen ze van niet) dat je nu toch die zeur/klager bent geworden.

Dat was het punt dat ik dacht :
"Nu is het genoeg!!  Ze nemen me maar zoals ik ben en anders maar niet, ik ga mij niet meer verdedigen."

Ja, en dan zit je daar weer in je scootmobiel  :-D   (inmiddels 2 jaar verder)
Maar nu wil ik niet meer stiekem oefenen op een stil stukje of in het donker.
Ik ga nu overdag op pad en ook alleen.
Ok, het is soms nog wel even wennen als je bekenden tegenkomt, die niks weten of je nog nooit in je scoot hebben gezien, want ook voor hen is het confronterend en ongemakkelijk.
Maar als je er heel gewoon over doet is dat moment zo voorbij.

Ik houd mijzelf steeds voor dat er zoveel mensen zijn die het slechter hebben en ik ben blij dat mijn wereldje op deze manier toch weer iets ruimer, makkelijker, minder belastend en mooier is geworden.
Je krijgt voor jezelf weer meer vrijheid!!!





liefs Frederique




vrijdag 3 januari 2014

Zachtheid en bescheidenheid

De kracht van een hooggevoelige is zijn / haar zachtheid en bescheidenheid.
Het is uiterst waardevol aan deze beide vast te houden, ook wanneer je hele omgeving je tegenwerkt of tegenspreekt.

Maar wat is het soms ongelooflijk moeilijk in deze (harde) maatschappij.

Tegenwoordig vindt (bijna) iedereen dat ze alles maar kunnen / mogen zeggen, rechtstreeks of via social media, maar meestal achter je rug om.
Zonder erbij na te denken hoe kwetsend het voor een ander kan zijn.

Veel hooggevoelige mensen lopen op hun tenen of passen zich aan aan de verwachtingen van de omgeving om er toch bij te horen, maar vroeg of laat komen ze met zichzelf in de knoei.
Het is ontzettend moeilijk om dicht bij jezelf te blijven, want dat is ook best een eenzame weg.
Je staat heel vaak aan de buitenkant van een groep of je omgeving.
In hun ogen doe je niet mee, ben je maar raar, niet sociaal.
Als je als hooggevoelige bescheiden bent, een observeerder en je je niet opdringt, dan vinden ze je al snel saai of nog erger, ze denken zelfs dat je arrogant of een betweter bent, omdat je vaak dingen scherper ziet of aanvoelt.
Omdat te voorkomen ga je je vanzelf aanpassen door overdreven mee te gaan doen of te zwijgen, je terug te trekken.
Je gaat jezelf heel anders voordoen dan je in werkelijkheid bent.
Daardoor krijgen de mensen een totaal verkeerd beeld van hoe je bent, ze maken een heel ander persoon van je.
Een beeld / persoon waar je zelf helemaal niet blij mee bent en op den duur tegenwerkt.




Meestal moet je eerst diep gaan, om er weer sterker uit te komen en uiteindelijk voor je ware ik te kiezen.
Daarbij zal je ook contacten verliezen, maar ook weer nieuwe echte ervoor terugkrijgen.
En zelf krijg je meer rust, je hoeft niet meer aan de (hoge) eisen te voldoen, je mag eindelijk blij zijn met en trots zijn op wie je bent.
En wat blijkt : Je zachtheid en bescheidenheid is je grootste kracht en daarmee overwin je van alles en iedereen!!!!



Ook ik heb een pittige periode achter de rug.
Ik voldoe niet aan de wensen van sommigen, ben ook veroordeeld daarvoor.
Ben bescheiden, een observeerder, val (in grote groepen of bij verbaal overheersende mensen) stil vanwege alle / teveel indrukken die bij mij binnenkomen.
Kan vanwege mijn chronische ziekte (EDS) niet meer meedraaien op sociaal vlak.
Had ook zelf een te hoge verwachting en hoop van bepaalde dingen, die ik los heb moeten laten.

Maar langzaam vind ik mijn weg terug naar mijzelf en voel mij op dat vlak steeds sterker worden.
En gelukkig heb ik mijzelf nooit verloochend, en mijn zachtheid en bescheidenheid behouden.

In deze periode heb ik een boekje gemaakt met gedichten, korte teksten en mooie foto's.
Mijn boekje is nu te koop via mijzelf  voor 11,95 excl. verzendkosten.
(kosten zijn helaas hoog, omdat het een kleine oplage is)



Deze maand wil ik 3 boekjes verloten onder mijn volgers.
Wil je meedoen, meld je dan aan als volger en stuur even een berichtje.








liefs Frederique