woensdag 10 december 2014

Ik worstel en kom boven !!!!!

EINDELIJK!!!
Na een lange periode van problemen met het drukken en opnieuw moeten maken van mijn boekje is het dan eindelijk zover.......
De titel doet dubbel zijn eer aan   ;-D

Hierbij presenteer ik jullie ( voor de 2e keer ) mijn 1e boekje


Ik worstel en kom boven

Als je ziek wordt, moet je al je dromen loslaten en op zoek naar een nieuwe uitdaging, een nieuwe droom.
Dat werd voor mij schrijven.
Dit boekje is een verwerkingsproces verbeeld door middel van gedichtjes, korte teksten, wolschilderijen en mooie kleuren foto's en bijpassende gekleurde pagina's.

     
              




Prijs  15,95

Ga naar de winkel





Ik ben heel blij dat het nu ook echt in de verkoop is.
De prijs ligt misschien iets hoger, dat komt omdat het gedrukt wordt op aanvraag en niet per grote hoeveelheid.
De opbrengst gaat geheel naar de vereniging van Ehlers-Danlos Syndroom







liefs Frederique











vrijdag 24 oktober 2014

De storm ( geef niet op )

Het is al even geleden dat ik wat geschreven heb.
Soms heb je even tijd nodig om weer bij jezelf te komen en dan moet je niet te veel prikkels van buitenaf krijgen.





Pas had ik een cd van Blof op te staan en kwam dit liedje voorbij :

De storm ( geef niet op )

Overal waar je kijkt,
komt er geen eind aan het donker.
Overal waar je loopt,
zakken je voeten steeds dieper en dieper weg, in de grond

Alles verandert een keer.
Niemand blijft altijd dezelfde,
alles wat hier nu gebeurt
drijft vroeg of later
steeds verder en verder weg,
naar de zee

Geef,
Geef de moed niet op
Al stijgt het water snel en
geef,
Geef de moed niet op
Al lijkt de nacht zo lang,

Overal om je heen
komt er geen eind aan het donker,
alles raakt kwijt in de storm,
maar wie alles verliest vindt zichzelf
op een dag weer terug, als een mens

Geef,
Geef de moed niet op
al stijgt het water snel en onverwacht
al lijkt de nacht zo lang
geef niet op,
Geef,
geef de moed niet op.

De storm gaat ooit eens liggen
Dit is wat je maakt,
tot wie je bent,
Geef niet op,
Geef niet op,
Geef niet op,
De storm gaat ooit eens liggen,

De regen slaat tegen de ruiten,
en vanbinnen stormt het net zo hard als buiten

Maar geef,
geef de moed niet op
Al stijgt het water snel en onverwacht
Al lijkt de nacht zo lang
geef niet op,
Geef,
geef de moed niet op.

Want de storm gaat ooit eens liggen
Dit is wat je maakt,
tot wie je bent,
Geef niet op,
Geef niet op,
Geef niet op,
Want de storm gaat ooit eens liggen,

Geef nooit op!








Dit is voor iedereen die het moeilijk heeft, op wat voor manier dan ook.





liefs Frederique







maandag 25 augustus 2014

Positieve spreuken (11)




"Geniet van elke dag die je krijgt, het kan zomaar je laatste zijn"








Maak van een gewone dag een speciale dag, door open te staan voor de mooie, kleine en eenvoudige momenten die je zomaar krijgt.

  • een glimlach van een onbekende
  • een lief gebaar of woord
  • een warme zonnestraal
  • vrolijk fluitende vogels
  • een mooie bloem
  • een fijne wandeling
  • spelende kinderen, dieren
  • ......................... je weet vast zelf ook wel iets als je even nadenkt






liefs Frederique









woensdag 13 augustus 2014

Zomerstop..... Ontspannen????


Deze zomerstop was eigenlijk bedoeld om mijn hoofd leeg te maken, bezig houden met schrijven, te genieten van het mooie weer en de prachtige natuur, om op te laden voor komend seizoen waarbij ik weer veel alleen en meer binnen vertoef.
Maar zoals iedereen weet komt er altijd wel van alles tussen en gaat het anders dan je hoopt, denkt.




Het begon al met wederom, een galblaas koliek aanval (gelukkig geen galsteen die vast bleef zitten zoals 1,5 jaar geleden) , waardoor ik weer even er aan herinnerd werd dat ik echt heel erg moet oppassen met wat ik eet.

Door mijn social media stop werd het in mijn hoofd wel steeds rustiger en kon ik mij eerst weer goed concentreren op het schrijven, maar ook dat werd weer verstoord door allerlei oorzaken van buitenaf.
Onze oudste en zwaar oververmoeide dochter had een stressvolle verhuizing en dan probeer je toch zoveel mogelijk te helpen, maar de zorgen daarom blijven toch ook in je hoofd doorgaan.
Ondertussen hadden we ook grote zorgen om een vriend die heel ernstig ziek was en waarvan we even niet wisten of hij het wel zou redden, gelukkig gaat het nu weer redelijk met ups en downs.

Tel daar nog een alleen wonende eigenwijze tante van 90 jaar, die steeds meer verzorging nodig heeft maar het niet wil accepteren, een schoonzoon met gezondheidsproblemen en nog een dochter met oververmoeidheidssignalen bij op............
Dan blijft er weinig ruimte meer over in je hoofd om je alleen maar op het schrijven te concentreren.




En dan vanuit het niets komt daar ineens een helse buikpijn opzetten..................
Ik dacht eerst nog dat ik wat verrekt had of zoiets, doordat ik, tijdens een stukje wandelen met de hond, mijn buikspieren had aangespannen als oefening.
Als ik ging liggen zakte de pijn weer, dus ik heb die dag veel gelegen op de bank.
Maar 's avonds ging de pijn ook tijdens het liggen niet meer weg en werd steeds erger, zodat aan het eind van de avond manlief toch de huisartsenpost maar gebeld heeft.
Ondertussen werd de pijn steeds ondraaglijker en hielp zelfs een injectie van huisarts niet meer.
Ik was inmiddels ook gaan overgeven......

En dan wordt je ineens middenin de nacht met spoed met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, maar daar konden ze na allerlei testen en onderzoeken eerst niet ontdekken waar de pijn vandaan kwam en pijnstilling hielp totaal niks, injecties via been, buik, infuus enz. enz. enz.....
Ik wist niet dat een mens zoveel pijnstilling kon verdragen, ik kon de tel niet meer bijhouden........
Tot ik op een gegeven moment hele zware pijnstilling kreeg, toen was het gelukkig uit te houden.....Maar ik was ook compleet croggie ..........Als je begrijpt wat ik bedoel   ;-D
Dat was wel heerlijk, want toen kon ik eindelijk ook een beetje slapen.

's Middags kreeg ik eindelijk een echo en wat bleek....
Er zat een Cyste van 7 cm doorsnede (grote van ongeveer een tennisbal) onderin mijn buik en die was een paar keer rond mijn eierstok gedraaid en klemde de bloedtoevoer naar mijn eierstok af.
Maar omdat het nogal druk was op de ok heeft het nog tot de volgende nacht geduurd voordat ik verlost werd van de boosdoener compleet met eierstok en de pijn.
Helaas bleef ik ook de volgende morgen nog overgeven, ook al had ik al 1,5 dag niks gegeten, en dat is, met 3 operatiewonden en een buik waarin flink gerotzooid is, dan echt geen pretje  :-(
Maar na een sterker middel daartegen gekregen via infuus, werd ook mijn maag/gal/lever na een poos rustiger en bleef er weer een beschuitje binnen.
Daarna ging het zo goed dat ik aan het eind van diezelfde middag nog naar huis mocht om daar verder te herstellen.



Ons huis veranderde dat weekend in een kleine bloemenwinkel, zoveel boeketten kreeg ik  :-D
Iedereen om ons heen was vreselijk geschrokken en leefde heel erg mee.... Zo lief!!!!!!!!!!
Gelukkig kon manlief zorgverlof krijgen en ik mocht ook totaal niks doen van hem en hij heeft bewust zoveel mogelijk bezoek afgehouden, zodat ik rustig de tijd had om te herstellen.


Een week later kreeg ik te horen dat de voorlopige uitslag van onderzoek van Cyste positief is, dus dat is voorlopig een zorg minder.
Want bij een nichtje van mijn moeder is wel kanker in haar buik geconstateerd en toen we dat samen bespraken, kwamen we erachter dat er toch wel al heel veel in de familie kanker hebben gekregen (waaronder mijn moeder, oma, overgrootoma, ooms, nichtjes enz en bij mijzelf is er een langzaam groeiende tumor weggehaald op mijn schouder ).




Binnenkort ga ik maar weer eens een gesprek aan met de huisarts over wat voor verrassingen ik nog meer kan verwachten van mijn lichaam naast alle andere ziektes en aandoeningen (zie eerdere blogjes).
Misschien zit er nu eens een kans in dat ik voor een MRI of iets dergelijks door gestuurd kan worden.


Maar vanaf nu gaan we langzaamaan weer vrolijk verder met het leven en hopelijk is / komt er weer genoeg ruimte om te genieten en te schrijven.



Ik ben nog lang niet klaar op deze wereld!!!!!!!!!!! 




liefs Frederique






dinsdag 27 mei 2014

Positieve spreuken (10)









"Als er iets is wat je heel, heel graag wilt (doen), wacht dan niet.
  DOE HET NU!!! "








liefs Frederique







donderdag 15 mei 2014

Te veel prikkels.......

Sorry dat ik er op dit moment zo weinig ben, reageer of schrijf, maar ik merk dat ik te veel (negatieve) prikkels van buitenaf krijg om me te kunnen concentreren op het schrijven en positief zijn/blijven.

Dat is één van de mindere eigenschappen van hooggevoelig zijn.
Alles, dus ook de problemen of reacties/gedrag van anderen, komt veel heftiger bij mij binnen dan bij anderen en dan zit mijn hoofd overvol en heb ik geen ruimte meer voor mijzelf.
Het kost mij dagen om de vermoeidheid, prikkels kwijt te raken en weer bij mijzelf te komen....

Facebook, twitter e.d. zijn dus ook niet geschikt voor mij, want dan zou mijn hoofd compleet doordraaien van alle informatie die ik ongewild binnenkrijg........




En ik heb mijzelf tenslotte ook uitgedaagd om een nieuw boek te gaan schrijven, dus die uitdaging wil ik ook graag volbrengen  :-D


Ook moet ik mijn andere boekje 'Ik worstel en kom boven' weer helemaal opnieuw maken, omdat de uitgever / drukker een fout in het systeem niet weg krijgt.
Vandaar dat het nog steeds niet te bestellen is........... Helaas......


En wat ook heel belangrijk is :
Ik wil ook zoveel mogelijk genieten van het mooie weer en de prachtige natuur nu het weer kan, om mijzelf weer op te laden voor mindere momenten.....






liefs Frederique






woensdag 7 mei 2014

Wie bepaalt de kwaliteit van jou leven????

Iedereen heeft wel eens ergens een pijntje of soms even wat heftiger pijn.
Maar hoe is het als de pijn je leven gaat beheersen en je het niet meer kan negeren??
Dan moet je af gaan wegen wat je wilt.
Er zijn allerlei ondersteuningen en therapieën om jezelf te ontlasten tot op zekere hoogte, maar als ook dat niet meer helpt en je ook niet meer van je probleem afgeholpen kan worden, wat doe je dan?




Je probeert medicatie zolang mogelijk uit te stellen, maar er komt een moment dat je er niet meer onderuit kan.
Met lichte pijnmedicatie ga je weer verder met je bezigheden tot het moment komt dat het niet meer genoeg is en je weer constant pijn hebt en steeds minder mee kan draaien in het leven, in de maatschappij.
Meer rust nemen helpt niet meer en je raakt steeds geïsoleerder, mensen begrijpen je niet meer.

Iemand die nooit, weinig of slechts af en toe pijn heeft roept al heel snel dat je niet te flauw moet zijn en een beetje moet doorbijten / doorzetten, want volgens hen gaat het dan vanzelf over.......
Ze zouden eens een maand of een half jaar moeten ruilen.
Kijken wat ze dan zeggen...........

Om toch nog een beetje leuk leven te kunnen leven, ga je na lang aarzelen, want je weet dit is voor altijd, samen met de arts op zoek naar sterkere pijnstilling die geschikt is voor jou.
In de hoop dat je weer een beetje deel kan nemen aan allerlei leuke ondernemingen tot de tijd komt dat ook deze medicatie niet meer genoeg is en je weer meer in moet leveren.

Je hoort en leest heel vaak dat mensen een beetje anti pijnstilling zijn als het voor altijd is.
En er heerst nog steeds de mening van : Je bent pas sterk en stoer als je het zonder pijnstilling vol kan houden..................

Maar als je voor iets anders medicatie in moet nemen, dan doe je dat toch ook?????

Wie bepaalt de kwaliteit van jou leven????

Mensen zonder pijn beseffen vaak niet wat chronische pijn met je doet.
Het legt heel je leven, je functioneren stil en altijd pijn maakt dat je ook nog eens veel sneller vermoeid bent.
Altijd (veel) pijn hebben is slopend!!!
Daar wordt veel te weinig bij stil gestaan of begrip voor opgebracht in deze voortrazende, overactieve maatschappij.





liefs Frederique








dinsdag 22 april 2014

Positieve spreuken (9)









 

"Onkruid vergaat niet, maar geeft soms onverwacht wel de mooiste bloemen
Als jij ze maar wilt zien........."

 
 





"En dat geldt ook voor de mensen om je heen"



 






liefs Frederique







vrijdag 28 maart 2014

Laat je angst overheersen????

Naast de bindweefsel aandoening Ehlers-Danlos Syndroom ( EDS )  heb ik ook Hart- en Vaat ziekten.
Ik heb al heel lang hoge bloeddruk, hoge hartslag, hartritmestoornissen en verhoogd cholesterol.
Voor bloeddruk, hartslag en ritmestoornissen gebruik ik medicijnen en zo min mogelijk zout, maar voor te hoog cholesterol krijg ik geen medicijnen.
De nadelen (bijwerkingen) van de medicijnen wegen zwaarder dan de voordelen, het effect van verbetering is zo klein (2%) dat mijn arts het liever niet geeft.
Wat betekent, dat ik mij wel aan een redelijk streng dieet moet houden wil ik mijn cholesterol zo laag mogelijk houden.

Er zijn mensen die vinden het maar onzin, maar die laat ik lekker kletsen, want zij hebben niet mijn lichaam met alle andere bijkomende problemen.

Na onderzoek blijkt dat ik een vrij kleine aorta heb.
Wat veel klachten duidelijk maakt, want mijn hart moet dus harder werken om het bloed rond te pompen.

Door de EDS is mijn bindweefsel zwakker en dat kan dus ook in mijn bloedvaten voor problemen zorgen.
Er kan zomaar spontaan een aneurysma (verwijding) of een ruptuur (scheur) ontstaan en bij een ruptuur kan mijn leven zomaar ineens voorbij zijn.

Omdat mijn aorta dus vrij klein is, moeten we er voor zorgen dat mijn bloeddruk en hartslag netjes laag blijven en dat door evt. cholesterol ophoping de doorgang in mijn vaten niet nog smaller wordt.
Dat betekent dat ik voor altijd aan medicijnen en dieet vastzit en verder maar blijven hopen dat mijn vaatwanden sterk genoeg blijven.






En ja, er zijn ook momenten dat ik overspoeld word door angst.
Want wees eerlijk, het is geen fijn idee dat het zomaar ineens fout kan gaan.
Dat je met een soort van tikkende tijdbom in je lijf loopt.

Eerder stopte ik die angst zover mogelijk weg, maar omdat het toch af en toe weer terugkomt laat ik het nu maar over me heen komen als het komt.
Maar ik laat de angst niet gaan overheersen, want ik wil wel een leuk en ontspannen leven en niet mijn leven laten beheersen door angst.
Dat wil ik ook niet overbrengen op mijn omgeving, want dan leven zij ook constant met die angst en dat wil ik niet.
Ook zij moeten gewoon kunnen genieten van alle leuke dingen in het leven en niet steeds in de stress zitten vanwege mij.

Door de controles en medicijnen die ik krijg, heb ik toch ook een rustiger en veiliger gevoel.
Er zijn genoeg mensen die nooit onder controle staan en ineens weg zijn of door een ongeval om het leven komen.

Ik leer steeds beter mijn lichaam en alle problemen kennen, heb genoeg vertrouwen in mijn intuïtie en voel het meteen als er iets fout is.
Ik krijg gelukkig in deze tijd de kans om daar mijn weg in te vinden en een toch zo leuk mogelijk leven te leven.

Maar ik sta mijzelf nu wel toe om niet altijd sterk te hoeven zijn.
Ook ik mag wel eens bang en verdrietig zijn, zolang het maar niet overheerst en altijd is.





liefs Frederique






vrijdag 14 maart 2014

Jaloers??? Wie?? Ik????


Ja iedereen heeft vast wel eens een moment dat hij/zij jaloers is, dat er zo'n gevoel door je heen gaat van : "dat wil ik ook"

Ik kan ook hééééél véééél redenen bedenken waarop ik jaloers zou kunnen zijn of zelfs eventjes stiekem ben.
  1. Net als een ander gewoon kunnen bewegen, alles kunnen doen zonder pijn, zonder af te moeten wegen of het niet te veel is met alle gevolgen van dien.
  2. Gewoon even bij mijn ouders langs kunnen gaan.
  3. Gezellig op stap kunnen gaan met mijn moeder.
  4. Vriendinnen hebben om leuke dingen mee te doen.
  5. Met mijn familie gezellig bij elkaar kunnen komen zonder onderling gezeur en ontwijken.
  6. Een therapie krijgen zonder na te hoeven denken of ik het wel kan betalen.
  7. Op vakantie kunnen gaan zonder pijn en ziek zijn en waar ik naartoe wil.
  8. De band tussen mijn schoonmoeder en schoonzusjes waar ik, zelfs na 30 jaar, als aangetrouwde buitenstaander nooit echt bij zal horen.
  9. Geen zorgen meer hoeven maken over mijn ziektes en toekomst.
  10. Op mensen die nog heerlijk allerlei (handwerk) hobby's kunnen uitoefenen.
Zo kan ik nog wel even doorgaan.........

Maar wat heb ik eraan?
Je wordt er alleen maar zuur, depri of sacherijnig van.
En als je er dan even over nadenkt, waar maak je je dan druk om??

  1. Door mijn ziektes geniet ik meer van hele kleine simpele dingetjes, waar een ander niet bij stilstaat.
  2. Ik ben blij dat ik mijn ouders heb gekend en een fijne (zij het veel te korte) tijd met ze heb gehad.
  3. Ze leeft al heel lang niet meer, maar ik koester de mooie herinneringen.
  4. Ik kan ook heel goed alleen genieten van leuke dingen.
  5. Het gezeur onderling kan ik niet oplossen dat moeten ze zelf doen en willen ze niet, dan zoeken ze het maar uit. Ik heb mijn best gedaan.
  6. Ik verzin gewoon mijn eigen gratis therapie.
  7. Als je woont waar ik woon, dan hoef je niet eens op vakantie  :-D 
  8. Heb het leren accepteren en losgelaten.
  9. De toekomst??  Ik laat het gewoon op me af komen en maak er iedere keer weer iets leuks van met datgene wat wel gaat.
  10. Ik ben weer op zoek gegaan naar een hobby die nog wel lukt.
Ik word blij van het gezang van de vogels 's morgens vroeg, van de lieveheersbeestjes die overwinteren in onze badkamer, van heerlijke muziek op de radio.
Ik geniet enorm van alles in de natuur, bloemen in huis en het geven aan een ander.

Ben super gelukkig met mijn geweldige man, prachtige dochters, onze lieve hond en vooral ook met mijzelf!!!  (Ondanks alle lichamelijke tegenslagen) 
Wat wil een mens nog meer???






Er zijn zoveel mensen die het vele malen slechter hebben en ook die kunnen nog genieten van simpele dingen, momenten.

Dus denk eerst eens even na, waarom zou je jaloers moeten zijn?
Kijk naar alles wat je wel hebt en kan, dat is veel meer dan dat je nu misschien beseft.

Geniet ervan, want het leven vliegt voorbij.

Wees dankbaar en blij dat je mag leven!!!!




liefs Frederique




 

zaterdag 8 maart 2014

Duizendmaal Dankjewel!!!!







Duizendmaal dankjewel aan al diegenen die gereageerd hebben op mijn vragenlijst!!!!!
Geweldig dat jullie dat allemaal zomaar beantwoord hebben.
Heel eerlijke en inspirerende antwoorden ook.

Wel grappig om te lezen dat sommige nu ineens even echt na gingen denken door alle vragen en dat velen van jullie ineens weer beseften hoe rijk en bevoorrecht jullie zijn met alle mensen / vriendinnen om jullie heen.
Wat een paar eenvoudige vragen te weeg kunnen brengen.

Ik ben inmiddels al een stukje op weg met het schrijven en het verbaast mij geweldig dat het nog lukt ook  :-D
Het zal nog wel even duren voordat het boek klaar is, want net als met alles moet zoiets langzaam groeien.
Ik zal ook heus nog wel eens momenten hebben dat er niks geen inspiratie is en dan moet ik het even laten rusten, want ik weet inmiddels uit ervaring dat er vanzelf ineens weer iets tevoorschijn komt.

Maar doordat ik de uitdaging met mijzelf opgepakt heb, weet ik nu dat het vast en zeker gaat lukken!!
Net als met het schrijven op dit blog.

Waaruit blijkt dat iedereen verborgen krachten heeft als je maar in jezelf blijft geloven en altijd weer een nieuwe onbekende weg in durft te slaan.






liefs Frederique






vrijdag 28 februari 2014

'Je ogen vertellen zoveel meer '









Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
verborgen pijn
of stil verdriet

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
pure wanhoop
soms grote eenzaamheid

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
vol vuur
van ingehouden woede

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer hoe jij je voelt
maar ook zo stralend
en zo vol met liefde

Je ogen vertellen zoveel meer, zoveel meer dan dat een ander werkelijk ziet






liefs Frederique








donderdag 20 februari 2014

Rolstoel survivaltocht!!!!

Dacht je vroeger (toen ze nog klein waren) als je een dagje op stap ging, wat zal ik blij zijn als de kinderen groter zijn.
Dan hoef ik al die extra spullen niet meer mee te slepen.
Dan gaat alles veel gemakkelijker.

Helaas, mis gedacht!!!!

Moet je nu eens zien als ik wegga.
Het begint al met korset en steunhandschoentjes aandoen.
Dan moeten nog mee : extra dik / zacht zitkussen, rolstoel en loopkruk.
Niet vergeten om medicijnen en water mee te nemen en een rugtas voor achter aan mijn rolstoel te hangen.
Als alles in de auto geladen is, zijn we eindelijk klaar voor vertrek.
Op de plaats van bestemming volgt het ritueel van uitladen en installeren.
Hèhè, dan kunnen we eindelijk op pad.







Zit je in een rolstoel, dan ga je alles ineens letterlijk en figuurlijk anders zien.
Je kijkt overal tegen de onderkant of je ziet niks omdat het boven je ooghoogte staat.
En wat denk je van alle obstakels die je tegenkomt???
Stoepranden, rekken, oneffen pad, roosters of kinderkopjes in de straat, drempels, trapjes, te smalle ingangen of gangpaden.
Je staat er versteld van hoeveel plaatsen, winkels en eet / drinkgelegenheden slecht of soms helemaal niet toegankelijk zijn voor rolstoelen.
Wat denk je van al die fietsen die overal het voetpad blokkeren of paaltjes midden op het pad, zodat je bijna met 1 wiel van de stoep af raakt om er langs te kunnen komen.

Wat wel lollig is (eigenlijk niet, maar zo zie ik het wel), bij één winkel gaat het alarm altijd af als ik door de poortjes binnenkom.
Je ziet dan iedereen omkijken en je voelt je net een crimineel, maar het personeel kijk soms niet eens meer. Het zal wel vaker voorkomen denk ik.
Toch wel raar dat ze daar nooit wat aan doen.

Nu heb ik nog het geluk dat ik nog op kan staan uit mijn rolstoel, maar hoe moet dat met al die mensen die dat niet kunnen???
Zomaar ergens iets gaan drinken, eten of een winkel in gaan wordt voor mensen in een rolstoel niet echt makkelijk gemaakt.
eigenaren / personeel van winkels / eetgelegenheden, gemeenteambtenaren enz.. zouden voor de lol zomaar eens een dag in een rolstoel moeten gaan zitten en alles uitproberen.
Misschien dat er dan eens beter nagedacht wordt over hoe ze het kunnen verbeteren of veranderen.


In een rolstoel zitten.......... Gemakkelijk...........?
Het lijkt wel een survivaltocht!!!!!!!!!!!!






liefs Frederique








donderdag 13 februari 2014

Wie wil mij helpen?

Wie wil mij helpen?

Ik ga een nieuwe uitdaging aan, ik wil een boek / roman gaan schrijven over vriendschap / echte vriendinnen.
Dit is voor mij een echt grote uitdaging, want ik heb nog nooit lange verhalen geschreven en ik heb geen echte / beste vriendin(nen) (meer).




Ik ben daarom eerst maar eens een onderzoekje gestart en wil ik graag eerst reacties / verhalen van andere vrouwen lezen.
Er wordt niks persoonlijks gebruikt, het gaat mij alleen om de ervaring, het gevoel van het hebben van een echte / beste vriendin of het gemis daarvan.

  • Heb jij een echte / beste vriendin of zelfs meerdere?
  • Hoelang bestaat jullie vriendschap al?
  • Bespreken jullie alles?
  • Hoe onderhouden jullie je vriendschap?
  • Moet je haar delen met anderen? Vindt je dat vervelend?
  • Is een echte vriendschap weleens kapot of voorbij gegaan?
  • Hebben jullie weleens ruzie of woorden?
  • Heeft ze je vertrouwen wel eens beschaamd en kwam het daarna toch weer goed?
  • Heeft ziekte / scheiding ook invloed gehad op jullie vriendschap?
Maar ook :

  • Waarom is het moeilijk om op latere leeftijd nog een echte / beste vriendin te vinden?
  • Heb je moeite met het vinden van een echte vriendin?
  • Vindt je het een gemis?
  • Heb je geen behoefte aan een echte / beste vriendin?


Als jullie mij willen helpen dan zou ik dat heel fijn vinden en wie weet krijg ik het echt voor elkaar om deze uitdaging tot een mooi einde te volbrengen : een zelfgeschreven en gepubliceerde roman.


Je mag je reactie / verhaal mailen naar frederique.m.bakker@gmail.com
Het mag ook anoniem.


Alvast super bedankt voor jullie hulp!!!!!!!!




liefs Frederique





vrijdag 7 februari 2014

Waar ben ik eigenlijk aan begonnen????

Soms denk ik wel eens, waar ben ik aan begonnen??
Denk ik nu werkelijk dat ik kan schrijven?
Dat ik op deze manier iets te vertellen heb wat anderen leuk / mooi / interessant vinden?

Ik ben geen grote prater, eerder een rustige toehoorder, observeerder.
Heb wel altijd snel een duidelijk inzicht in / over bepaalde situaties en mensen, maar houd het meestal wijselijk voor me, want voor je het weet krijg je van alles over je heen of wordt je gezien als betweter.

Doordat ik veel alleen thuis ben, maak ik ook niet zoveel mee waar ik evt. over kan schrijven.
En een verhaal of roman schrijven........... tsja..... ik krijg het niet voor elkaar helaas.........
Waarschijnlijk niet genoeg fantasie....
Jammer genoeg, want het lijkt me geweldig om op die manier een boek te schrijven.

Maar ja, je kan nu eenmaal niet alles hè...






Ook als kind heb ik nooit geschreven, ben wel eens aan een dagboek begonnen, maar ondanks dat mijn hoofd altijd overuren maakte (en nog steeds wel eens maakt  ;-D  ), kreeg ik het nooit goed verwoord op papier.

Nu ik veel activiteiten en hobby's op heb moeten geven, vanwege mijn ziekte, heb ik mijzelf eindelijk toch op deze uitdaging gezet.
Maar gemakkelijk is het echt niet altijd.
Als je chronisch ziek thuis zit, ben je meer op jezelf aangewezen en ga je vanzelf over van alles (nog) meer nadenken.
Je schiet van blij / positief soms ineens via iets (dat kan van alles zijn) door naar down / depri.
Schrijven is dan ook een mooie manier om je hoofd leeg te maken.
Je krijgt te maken met allerlei emoties en op deze manier kan je het leren loslaten en in perspectief brengen.

Gaandeweg gaat het steeds beter.
Ok, het zullen geen bestsellers worden, maar dat hoeft ook niet.
Het gevoel dat ik mijn gedachten op papier kan zetten, ze op deze manier kan verwoorden, is voor mij goed genoeg.

Mijn allereerste boekje 'Ik worstel en kom boven' is gepubliceerd en bijna zichtbaar in de verkoop (waarschijnlijk volgende week).
Binnenkort bericht ik daar meer over.





liefs Frederique




dinsdag 4 februari 2014

'Ik ben.......'






'Ik ben......'

Ik ben wie ik ben
Ik mag zijn wie ik ben
Heb je daar problemen mee
Dan heb jij een probleem






liefs Frederique





vrijdag 31 januari 2014

Als een vlinder.......


Als een vlinder dwarrel je van bloem naar bloem.
Steeds weer zoekend naar meer........
Er zit een onrust in je binnenste, op zoek naar een vaste basis, maar zodra die basis zich aandient vlieg je snel weer door.
Je weet niet hoe je daar mee om moet gaan, dus vlucht je naar het volgende wat je aantrekt.
Je hebt nooit geleerd wat een echte / vaste basis / liefde / vriendschap is.
Dus fladder je van bezigheid naar nieuwe 'spannendere' bezigheid, van vriendschap naar volgende vriendschap.
Je stort je daar weer volledig op tot je ontdekt dat je ook daar niet vindt waar je naar op zoek bent.
Zonder dat je weet wat je eigenlijk zoekt........








Dan komt de onrust weer opzetten.
Je bent bang voor de confrontatie met jezelf en je verleden, als je de tijd neemt voor jezelf.
Maar zolang je daar niet bij stil durft te staan, blijft je levensweg een constante vlucht vol met onrust,
en zal je ook steeds weer vriendschappen verliezen en blijven zoeken naar..............?



Tot dan ben ik alleen als een bloem waar je af en toe wat rust, steun en voeding zoekt
en houd ik mijzelf (ook uit zelfbehoud) op de achtergrond.
Als vaste basis tot je dat zelf ook inziet.





liefs Frederique





vrijdag 24 januari 2014

Cadeautje voor de gelukkige vind(st)er

Donderdag 23/01/2014

Dit is de 1e keer dat ik mijn boekje als cadeautje ergens heb neergelegd voor een gelukkige vind(st)er.
Zo spannend!!!!!!!!!!




Ik zag het idee bij  www.claudiactenhoeve.nl
Zij legt zelfgemaakte hartenschilderijtjes op allerlei plaatsen in het land.
Dat vond ik zo'n leuk idee, dat ik besloten heb om mijn boekje af en toe ook ergens als cadeautje neer te leggen.
Gewoon om iemand blij te maken.
Ik probeer ook ongezien van iedere plaats een foto te maken.

Ben reuze benieuwd of er ook reactie op komt.





liefs Frederique




vrijdag 17 januari 2014

Scootmobiel

Zomer 2011 - Daar zit je dan!!!
Wat onwennig en ongemakkelijk.
Moet ik met dat ding over straat????  Waar iedereen mij kan zien.............
Hier in de buurt zijn de mensen die in zo'n ding zitten minstens boven de 70/80 jaar en daar kom ik dan met mijn 48 jaar.



Ik was toch vroeger altijd die sportieve vrouw (ik werkte, reed paard, mountainebike en wandelde veel), nu voel ik mij net een luie suffe muts die zich aanstelt.........
Maar mijn lichaam geeft steeds meer aan dat het niet meer gaat.
Al jaren heb ik steeds iets los moeten laten, omdat het niet meer ging.

Voor de buitenwereld was het lang niet zichtbaar en ik ben geen klager, houd het liever voor mijzelf en thuis mochten ze er ook niet onder lijden vond ik.
Maar dat is misschien ook mijn valkuil, want je confronteert je omgeving ineens met je achteruitgang en daar zijn ze niet op voorbereid, terwijl je zelf dan al een paar stappen verder bent.
Je krijgt te maken met pijnlijke momenten, verwarring, ongeloof en soms onbegrip.

Maar waar ligt de grens om het aan anderen duidelijk te maken dat je echt iets mankeert?
Als je alles altijd vertelt dan wordt je al snel gezien als een klager of zeur en gaan ze je vermijden.
Laat je nooit iets merken tot het niet anders meer kan dan krijg je ongeloof en onbegrip, zeker als je dan met heel veel problemen en een onbekende aandoening naar buiten komt.

Dat is een moeilijke weg, want dan heb je naast je eigen verwerkingsproces ook ineens met reacties/oordelen van anderen te maken.
Maar goed, aldoende leert men........
Denk je............
Je probeert vanaf dat moment opener te zijn en te vertellen wat je nog meer overkomt.....
Is het weer niet goed!!!!!
Krijgen ze zoveel informatie over zich heen, dat ze het bijna niet meer geloven en kom je toch op het punt dat je het gevoel krijgt dat ze vinden (ook al zeggen ze van niet) dat je nu toch die zeur/klager bent geworden.

Dat was het punt dat ik dacht :
"Nu is het genoeg!!  Ze nemen me maar zoals ik ben en anders maar niet, ik ga mij niet meer verdedigen."

Ja, en dan zit je daar weer in je scootmobiel  :-D   (inmiddels 2 jaar verder)
Maar nu wil ik niet meer stiekem oefenen op een stil stukje of in het donker.
Ik ga nu overdag op pad en ook alleen.
Ok, het is soms nog wel even wennen als je bekenden tegenkomt, die niks weten of je nog nooit in je scoot hebben gezien, want ook voor hen is het confronterend en ongemakkelijk.
Maar als je er heel gewoon over doet is dat moment zo voorbij.

Ik houd mijzelf steeds voor dat er zoveel mensen zijn die het slechter hebben en ik ben blij dat mijn wereldje op deze manier toch weer iets ruimer, makkelijker, minder belastend en mooier is geworden.
Je krijgt voor jezelf weer meer vrijheid!!!





liefs Frederique




vrijdag 3 januari 2014

Zachtheid en bescheidenheid

De kracht van een hooggevoelige is zijn / haar zachtheid en bescheidenheid.
Het is uiterst waardevol aan deze beide vast te houden, ook wanneer je hele omgeving je tegenwerkt of tegenspreekt.

Maar wat is het soms ongelooflijk moeilijk in deze (harde) maatschappij.

Tegenwoordig vindt (bijna) iedereen dat ze alles maar kunnen / mogen zeggen, rechtstreeks of via social media, maar meestal achter je rug om.
Zonder erbij na te denken hoe kwetsend het voor een ander kan zijn.

Veel hooggevoelige mensen lopen op hun tenen of passen zich aan aan de verwachtingen van de omgeving om er toch bij te horen, maar vroeg of laat komen ze met zichzelf in de knoei.
Het is ontzettend moeilijk om dicht bij jezelf te blijven, want dat is ook best een eenzame weg.
Je staat heel vaak aan de buitenkant van een groep of je omgeving.
In hun ogen doe je niet mee, ben je maar raar, niet sociaal.
Als je als hooggevoelige bescheiden bent, een observeerder en je je niet opdringt, dan vinden ze je al snel saai of nog erger, ze denken zelfs dat je arrogant of een betweter bent, omdat je vaak dingen scherper ziet of aanvoelt.
Omdat te voorkomen ga je je vanzelf aanpassen door overdreven mee te gaan doen of te zwijgen, je terug te trekken.
Je gaat jezelf heel anders voordoen dan je in werkelijkheid bent.
Daardoor krijgen de mensen een totaal verkeerd beeld van hoe je bent, ze maken een heel ander persoon van je.
Een beeld / persoon waar je zelf helemaal niet blij mee bent en op den duur tegenwerkt.




Meestal moet je eerst diep gaan, om er weer sterker uit te komen en uiteindelijk voor je ware ik te kiezen.
Daarbij zal je ook contacten verliezen, maar ook weer nieuwe echte ervoor terugkrijgen.
En zelf krijg je meer rust, je hoeft niet meer aan de (hoge) eisen te voldoen, je mag eindelijk blij zijn met en trots zijn op wie je bent.
En wat blijkt : Je zachtheid en bescheidenheid is je grootste kracht en daarmee overwin je van alles en iedereen!!!!



Ook ik heb een pittige periode achter de rug.
Ik voldoe niet aan de wensen van sommigen, ben ook veroordeeld daarvoor.
Ben bescheiden, een observeerder, val (in grote groepen of bij verbaal overheersende mensen) stil vanwege alle / teveel indrukken die bij mij binnenkomen.
Kan vanwege mijn chronische ziekte (EDS) niet meer meedraaien op sociaal vlak.
Had ook zelf een te hoge verwachting en hoop van bepaalde dingen, die ik los heb moeten laten.

Maar langzaam vind ik mijn weg terug naar mijzelf en voel mij op dat vlak steeds sterker worden.
En gelukkig heb ik mijzelf nooit verloochend, en mijn zachtheid en bescheidenheid behouden.

In deze periode heb ik een boekje gemaakt met gedichten, korte teksten en mooie foto's.
Mijn boekje is nu te koop via mijzelf  voor 11,95 excl. verzendkosten.
(kosten zijn helaas hoog, omdat het een kleine oplage is)



Deze maand wil ik 3 boekjes verloten onder mijn volgers.
Wil je meedoen, meld je dan aan als volger en stuur even een berichtje.








liefs Frederique