dinsdag 30 oktober 2012

Acceptatie

Je hoort en leest zo vaak :
' Ik ben mijn ziekte niet '

Dat is voor een gedeelte waar, maar je ziekte bepaald wel voor een groot deel hoe jij je leven in moet delen en hoe je verder in het leven staat.
Positief of negatief
Je ziekte is een niet te verwaarlozen onderdeel van jezelf en hoort bij jou.
Als je het er niet bij wilt laten horen is het net of je toch een stuk van jezelf niet accepteert.

Maar het gaat er wel om hoe je ermee omgaat,
laat je het overheersen of een bijrol spelen?



Acceptatie = soort van rouwverwerking

Zolang als je zelf niet kan accepteren dat je anders bent of dat je lichaam niet meer doet / kan wat je hoofd wilt of je kijkt teveel naar wat anderen doen / kunnen,
dan blijf je in gevecht met jezelf.
Je loopt steeds weer tegen dezelfde problemen aan.
En lichamelijk ga je soms nog meer / sneller achteruit.

Maar voordat je zover bent, heb je al een heel traject afgelegd van ontkenning, boosheid, opstandigheid, verdriet, depressie en uiteindelijk aanvaarding.

Ook buitenstaanders (soms zelfs familie) helpen daar niet echt aan mee.
Je kan beter iets breken, want dat is zichtbaar.
Iedereen heeft zijn mening klaar, rechtstreeks of achter je rug om.
Zeker als ze je zien op een ' beter ' moment.

Het is toch eigenlijk heel raar dat je jezelf steeds weer moet blijven verdedigen vanwege onbegrip van anderen!!!

En je ' gevecht ' tegen instanties, artsen en evt. je baas, helpt ook niet echt bij aan acceptatie.

Geleidelijk aan leer je je grenzen kennen en keuzes maken.
Wat je echt belangrijk vindt en welke andere verplichtingen je soms hebt.
Soms moet je ook eens over je grenzen durven gaan om iets leuks te doen, want het is ook belangrijk om te genieten van het leven.
En dan de gevolgen ervan maar voor lief nemen.
Maar je hebt dan wel iets leuks om op terug te kijken.

Maar elke keer als je weer iets moet inleveren, niet meer kan wat daarvoor nog wel lukte, ga je weer door deze fases heen.
Wel kom je steeds sneller bij de fase van aanvaarding aan en kan je weer zoeken naar nieuwe mogelijkheden en oplossingen.
Dat geeft veel rust voor zowel je lichaam als je geest.



liefs Frederique



dinsdag 23 oktober 2012

' Overleven '





Heel veel pijn, altijd moe
Elke dag weer overleven

Onbegrip, eenzaam zijn
Elke dag weer overleven

Stille angst, veel verdriet
Elke dag weer overleven

Een lieve lach, een knuffel of een warm gebaar
Dan weet ik weer : Ik wil overleven!!!!!!!



liefs Frederique


donderdag 18 oktober 2012

Bezoek aan deskundige

Als je naar een specialist, klinisch geneticus, arbeidsdeskundige, keuringsarts enz...  moet en je bent mentaal op dat moment niet zo sterk (wat heel goed mogelijk is want je bent tenslotte ziek),
dan is het verstandig om nog iemand mee te nemen.

Het moet wel iemand zijn die je vertrouwt, rustig is, kan luisteren, maar jou ook bij kan staan als het je allemaal te veel wordt.

Soms kan het gesprek te heftig, moeilijk, emotioneel worden of je vergeet iets belangrijks en dan heb je iemand die je aan kan vullen en steunen.




Schrijf alles vantevoren op wat belangrijk is en wat jij wilt weten en ga dat punt voor punt na.
Zorg dat je alles besproken hebt voor je weggaat.

Let er ook op, dat wat er besproken wordt ook echt opgeschreven wordt.
Want het komt nog al eens voor dat ze het één zeggen en iets heel anders opschrijven.

Lees eerst het verslag / rapport wat ze schrijven goed door voordat je iets ondertekent.
En stel vragen als je iets niet begrijpt.

Zorg ervoor dat jij altijd de baas over je eigen lichaam / leven blijft.
Laat je niet in een positie drukken wat niet goed is voor jou.

Jij bent tenslotte om wie het gaat!!!
Jij moet met alle beperkingen en pijn leven, zij niet.
Jij bent de ervaringsdeskundige!!!



liefs Frederique

dinsdag 16 oktober 2012

' Ik ben vrij '



Ik ben VRIJ !!!!!!!!!

Als een drenkeling heb ik mijn hand uitgestoken
tevergeefs hopend op echte belangstelling voor mij

Maar bijna niemand heeft hem vastgepakt om te laten voelen
' je hoort er voor ons ook echt bij '

Na jaren van hoop, pijn en verdriet
is het eindelijk voorbij

Nu stijg ik op eigen kracht boven het water uit
en mogen zij wachten op wat tijd van mij

Ik heb het losgelaten..........
Ik ben VRIJ !!!!



liefs Frederique

dinsdag 9 oktober 2012

Eenzaamheid

Wat kan ik daar over zeggen?
Ja, dat is stiekem toch aardig aanwezig, zeker als je niet meer mee kan draaien in deze maatschappij vanwege ziekte.
Je wordt snel ' vergeten ' .


In de zomer merk je het minder, want dan ga je meer naar buiten en kom je overal mensen tegen.

Het is zo makkelijk om te zeggen : ' Ik kom snel een keertje langs '  of  ' Binnenkort gaan we samen iets leuks doen ' .
Tegenwoordig verwacht ik daar niet veel meer van , het gebeurt toch niet.
Dat is de realiteit.

Je hoopt altijd ( nog steeds optimistisch ;-D ) dat ze nog een keer wakker geschud worden, maar meestal durven ze dan niet meer.

Of ze zeggen : ' Bel maar hoor als je iets wilt gaan doen ' .
Met andere woorden :  dat betekend dus dat ik moet bepalen wanneer ze tijd vrij moeten maken voor mij en iets leuks gaan doen met mij...........   inplaats van dat ik spontaan mee gevraagd word.....
Sorry!!!!!!!
Dat zal ik dus nooit doen, ik ga niet zitten bedelen of iemand een keertje tijd / aandacht voor mij heeft.

En als je er toch een keertje aan toe geeft, dan krijg je toch weer een knock-out dreun  :-s , want dan hebben ze het net op dat moment te druk met van alles en nog wat...........................
' We spreken binnenkort snel af hoor '    jaja zo ken ik er nog wel een paar....................

Ach het vele alleen zijn went wel hoor, maar soms doet het verschrikkelijk veel pijn.
Dan denk je wel eens, ik ben niet leuk / gezellig / interessant  genoeg voor anderen.
Maar gelukkig heb ik nog een aantal mensen om mij heen die het tegendeel bewijzen.
En daardoor weet ik dat het niet aan mij ligt.



liefs Frederique

dinsdag 2 oktober 2012

' Vandaag '





' Vandaag '

Denk met een glimlach terug aan Gisteren
Kijk hoopvol uit naar Morgen
Maar geniet vooral voluit van Vandaag!!!!!!



liefs Frederique